Malkaziu63-torbiel na jajniku i mięśniak gładkokomórkowy

[vika45]

Moja droga, moja mama załapała raczka szyjki w wieku 74 lat- po tygodniu od pierwszego plamienia była na stole. wyszła bez żadnych zaleceń. Po dwóch latach ja wyladowałam na tym samym oddziale.Przez chwilę nawet nie kojarzyłam naszych genetycznych powiązań czy możliwości takiej samej diagnozy.
Nie wiem czy boisz się własnie operacji babskiej czy ogólnie zabiegu? Nie ma czego się bać, mówi Ci to osoba, która była piętnaście razy na bloku operacyjnym a wygląda jak okaz zdrowia! Niektóre dziewczyny sprawdziły to osobiście

[malkaziu63]

Dziękuję serdecznie Vikusiu i Ismenko za wsparcie, które jest mi potrzebne teraz. Zajmuję się jakimiś drobnymi sprawami, żeby nie myśleć o tej operacji, ale gdy tylko usiądę łzy same mi napływają do oczu. Droga Vikusiu boję się i tego zabiegu i tej babskiej operacji, ale dajecie mi otuchę i oswajam się, że muszę tam pójść i to zrobić...Buziaczki kochane...

[aneta]

Malkaziu, nie wiem po co te wszystkie nerwy, naprawdę Po pierwsze nikt jeszcze u Ciebie raka nie zdjagnozował, bo mięśniak jest guzem łagodnym, a torbiele też w większości wypadków takie są, wycina się i po kłopocie. Fakt, będziesz martwić się wynikiem hp, ale to jest normalne. Trzy lata temu usuwałam małego guzka z nosa, który oczywiście standardowo był skierowany na badanie, potem czekanie 2 tygodnie były męczące. Wszystko wyszło dobrze. Teraz znów czekam na wynik i też się stresuję. Natomiast sama operacja, no cóż, da się przeżyć. Ja mam 38 lat i w moim wątku możesz poczytać, jak jest. Od ponad dwóch tygodni jestem prawowitą Syrenką, nie wiem jakie moje życie będzie, jak się wygoję i dojdę do siebie, ale szczerzez wierzę, że będzie lepsze. Wszystkie dziewczyny na tym forum pomagają sobie nawzajem, aby właśnie tak było. Tak więc głowa do góry i nie panikuj, bo właściwie, to nie masz powodów
pozdrawiam Cię serdecznie
aneta

[malkaziu63]

Witaj Anetko!!! Masz rację...panikuję!!!!!!!!!! Dziękuję ci serdecznie za wsparcie i za postawienie mnie w pion. Chciałabym się tylko dowiedzieć jak rozczytać wynik po takim zabiegu?????????? Pozdrawiam cię serdecznie i buziaczki przesyłam...

[magonia24]

Droga malkaziu głowa do góry
Strach ma wielkie oczy i my jesteśmy tutaj dowodem tego, że tak jest
Wynik będzie napisany po łacinie i można go rozszyfrować ze słownikiem czy tłumaczem google

Na razie o tym nie myśl malkaziu, potraktuj to jako operację likwidującą zagrożenia.
Pozdrawiam

[malkaziu63]

Dziękuję Magonia serdecznie za otuchę i za wsparcie...jesteście wszystkie kochane. Nawet nie wiem jak będę operowana...Buźka...

[malkaziu63]

To prawda Karmagula...Dziękuję ślicznie za rady, ale gdy położę się to rozmyślam i sen nie chce przyjść do mnie...Jestem bardzo wam wdzięczna za te wszystkie wpisy i przesyłam wszystkim Syrenkom buziaczki i całuski...

[ismena]

Kurcze, Malkaziu, Karmagula ma rację - musisz się przespać - ja wiem, że to trudne, jak człowiek nie może spać to aż rwie się tam gdzie znajdzie pocieszenie. Ale musisz przez rozum, jakaś melisa, książka czy głupi nudny film (mnie czasem pomaga) - i spać.

Trzymaj się ciepło

[malkaziu63]

Dziękuję Ismenko...I tak zrobię...Buźka...

[aneta]

Malkaziu,
jak już się obudzisz i znów tutaj zajrzysz to poczytaj, jak u mnie było:
łyżeczkowanie miałam 11.06, potem moja gin poszła na urlop do 15.07. W tym czasie (po dwóch tygodniach) odebrałam wynik ze szpitala, powiedzą Ci kiedy się zgłosić i gdzie, nawet powinnaś numer telefonu dostać. Odebrałam wynik, był po łacinie i niestety w google tak wprost nie dało się rozszyfrować. Mojej gin była na urlopie niedostępna. Zajęło mi trochę czasu zanim sama doszłam no i okazało się, że to stan przednowotworowy. Byłam w panice. Dodatkowo znalazłam takier forum - forum onkologiczne - gdzie napisałam dokładnie co było w wyniku i tam dobrzy ludzie znajacy się na rzeczy wytłumaczyli co i jak. Wiedziałam, że z takim wynikiem nie dam rady czekać do 15 lipca, więc znów kochany wujek google, wpisałam ginekolog-onkolog Kielce i zgłosiłam się do lekarki, która pojawiła się w wyszukiwarce. Zaraz do niej zadzwoniłam. Miałam szczęście, bo babka mnie nie zlała tylko jeszcze w ten sam dzień wieczorem przyjęła mnie prywatnie.Potwierdziła i powiedziała, najlepsze wyjście usunięcie macicy. Czy się decyduję? Odpowiedziałam, że tak, więc kazała przyjechać (to był piątek) na poniedziałek do ( ..........) Kielce i zarejestrować się do niej. Tak zrobiłam. Zajęło trochę dostanie się do niej, bo kolejki masakryczne, ale po paru godzinach cierpliowści przyjęła mnie. Już bez zbędnych pytań ustaliła termin i pozostało czekać. Potem trochę się pokomplikowało, ale to już inna historia.
Nie zostaniesz ze swoim problemem sama, pokierują Cię, są lekarze, jesteśmy my. Wiem, że to stres straszny jest, każda z nas przez to przechodziła i wiem, że słowa o niemartwieniu się, o spaniu, odpoczywaniu i cieszeniu życiem nie są teraz skuteczne, więc pozostaje mi powiedzieć, że to wszystko minie i przyjdzie taki czas, że świat znów stanie się dla Ciebie piękny, czego przykładem są kobietki z tego forum

[malkaziu63]

Anetko dziękuję Ci za te wiadomości...A czy mogę wiedzieć czy miałaś tą operację usunięcia macicy i jak twoje samopoczucie teraz...bardzo ci jestem wdzięczna za ten opis twojej choroby. W tej chwili nic mnie nie boli, ale psychika moja jest chora...Chciałabym jak najdalej odsunąć od siebie ten czwartek, ale wiem, że muszę, ponieważ później tego będę żałowała...Buziaczki i wszystkim syrenkom życzę miłego i radosnego dzionka...

[aneta]

Malkaziu, jestem prawie 3 tygodnie po operacji, macicię wraz z jajowodami usunięto mi laparoskopowo, więc nie mam cięcia i przez to trochę mnie problemów z gojeniem rany. Jest jednak male ale w tym wszystkim, gdyż tam w środku wszystko jeszcze świeże, tego nie czujesz i nie widzisz, więc wydaje się że możesz sobie pozwolić na więcej. Tak jednak nie jest. Zaraz po operacji czułam się dobrze, pierwszy kryzys przyszedł w tydzień po, kiedy zaczęło mocno boleć, potem pojawiło się plamienie. Podobno tak ma być. Najgorzej jest z jelitami, mam problemy z zaparciami, trzeba trzymać dietę, więc od czasu operacji tylko zupki, jogurciki, suchary. Mam zwolnienie do 9 września, 10 września wizytę (prywatnie), bo państwowo dopiero 24 września a więc stanowczo za późno. To jest poważna operacja i twój organizm na każdym kroku o tym Ci przypomina i rady by się oszczędzać, odpoczywać i nie dźwigać nie są wyssane z palca. Dalej czekam na wynik hist-pat, dziś dzwoniłam jeszcze nie ma. Taki wynik może przyjść nawet po miesiącu.

[malkaziu63]

Rozumiem Anetko...To chyba nie jest tak łatwo dojść po takiej operacji i to czekanie na wynik...Życzę Ci zdrówka, zdrówka i zdrówka...Buziaczki...

[cios]

Malkaziu czekanie na wynik do przyjemnych nie należy ale da się wytrzymać. A dochodzenie do siebie tez nie jest najmilszą forma relaksu. Poczytaj o tych naszych spostrzeżeniech pooperacyjnych w innych wątkach bo jest tego sporo. POwiem Ci tak, po zdjęciu szwów, poczułam się jak nowonarodzona bo trochę to ciągnęło choć szew miałam wewnętrzny. Natomiast zwolnienie lekarskie, gdyby nie jakaś fala nieszczęść w postaci chorób najbliższych która na nas spadła, byłoby najlepszym czasem wolnym jaki można było spędzić w domu. Zadbałam o to wcześniej, uprzedzając, że nie mogę się schylać, dźwigać, podnosić w taki zwykły sposób . Było bardzo miło jak się patrzyło na miny domowników, którzy nagle musieli się dowiedzieć jak się niektóre rzeczy robi w domu.... To w sumie jedyny taki czas, że można trochę siebie uszanować i nie mieć z tego powodu żadnych wyrzutów sumienia

[olikkk]

Malkaziu wpadłam Cię uściskać razem z naszymi Syrenkami i kandydatkami na Syrenki Trzymaj się kochana i Ty i Ismenka

[malkaziu63]

Dziękuję Cioseńku za informacje...moja obawa jest tak duża, że aż przerażająca...Jestem przygaszona, prawie się nie odzywam. Jedynie co, to piszę o swoich uczuciach tu z Wami. Domownicy mają swoje sprawy, więc nie chcę ich obarczać moim stresem. Męża nie ma ponieważ pracuje za granicą i dopiero będzie 15 września, chociaż wie o mojej operacji i zmartwił się, ale to nie jest praca tu gdzieś w pobliżu. Pływa na statkach i jest teraz w Indiach...Chciałby tu bardzo być ze mną w tym czasie, ale niestety nie może. Więc z tym moim stresem jestem sama. Buziaczki i serdeczne uściski...

[malkaziu63]

Oliczku dziękuję serdecznie, że jesteś cały czas ze mną. Za tą dobroć, którą mi okazujecie piszę do was, a oczy mam pełne łez...dziękuję, dziękuję, dziękuję...jesteście wszystkie kochane...Całuski...

[malkaziu63]

Dziękuję Karmagulusiu za miłe słowa. Tak mieszkam nad morzem, w mieście Gryfice - 18km od morza, koło Niechorza, Rewala. 100km od Szczecina. Mój mąż jest emerytowanym wojskowym, ale sytuacja nas przycisnęła i musieliśmy znaleźć dodatkowy dochód, dlatego mój mąż porobił kursy i zaczął pływać na statkach. Ja niestety mam orzeczenie o niepełnosprawności i dlatego mój mąż jest jednym żywicielem naszej rodziny. Mamy kredyty, które trzeba spłacać, a emerytura męża nie wystarczała na zapłaty i jeszcze na życie. Mój mąż chce, żebym podjęła się tej operacji a ja sama wiem, że muszę!!!! Całuski...

[Diara]

Kochana Malkaziu
Zobaczysz jak to szybko minie i jeszcze będziesz wspominała i myślała, bo co się tak zamartwiałam Ja z perspektywy czasu widzę, że ten okres przed operacją jest najgorszym czasem, bo mimo iż wszyscy pocieszają to i tak głowa pełna złych myśli. Ale to minie. Ja sama nie wiem kiedy to minęło i już życie toczy się dalej. U Ciebie też tak będzie. Mąż Cię wspiera i to jest bardzo ważne. Dobrze, że nie jesteś z tym sama. Mnie wspierała tylko córka z zięciem, a teraz nawet ich nie mam, bo wyjechali za pracą do Londynu, a na dodatek w tym czasie jak byłam po operacji zupełnie niespodziewanie w bardzo krótkim czasie odeszła moja przyjaciółka (kuzynka)i jej brak odczuwam na każdym kroku, w każdej minucie (zmarła 12 czerwca). Nie wiem skąd brać siły, ale uparcie sobie mówię, że trzeba cieszyć się z tego co się ma, że nie jest na tyle źle, żeby nie mogło być gorzej.
Życzę Ci więcej optymizmu, poczytaj sobie doświadczenia naszych Syrenek, są bezcenne.
Ściskam Cię mocno

[malkaziu63]

Dziękuję Karmagusiu i Diarusiu za miłe słowa. Jest to również moja pierwsza operacja, a faktycznie to jak miałam 18 lat to byłam operowana na wyrostek, ale wtedy byłam młoda i tak nie przeżywałam jak teraz. Może to też wiek robi swoje. Dzieci do mnie bez przerwy do mnie dzwonią, a zwłaszcza moja córka, która jest też w Londynie już 5 lat i cały czas wypytuje się i pociesza mnie, a sama we wrześniu będzie rodziła więc nie chcę ją zamartwiać. Mam jeszcze dwóch synów. Jeden mieszka 30km ode mnie z żoną i córeczką, a drugi najmłodszy mieszka z żoną z nami. Jego żona też jest w ciąży, a rozwiązanie ma w styczniu. Jestem szczęśliwą Babcią i chciałabym się cieszyć jeszcze z narodzin moich wnusiów. Moja córcia będzie miała 2 synka, a u synowej jeszcze nie wiemy co będzie...dzieci są moją podporą...
Buziaczki dla was kochane syrenki... Ściskam Was mocno...