Atypowy przerost endometrium - Aneta

[aneta]

Cześć Mycha,
teraz właśnie ja mam dylemat z tymi jajnikami. W moim przypadku - czyli atypia z hiperplazją ryzyko, że z jajnikami coś nie tak jest większe. Dlatego coraz bardziej zastanawia mnie decyzja lekarki, czyli laparoskopowe usuwanie tylko macicy z szyjką. Czekam na konsultacje, ale dopiero po 15 lipca będę coś wiecej wiedzieć. Nie możesz żałować, ze zostawili Ci jajniki i teraz masz problem, bo życie bez hormonów w naszym wieku może być naprawdę ciężkie (bezsenność, uderzenia gorąca, depresja). Wiem, martwi Cię torbiel, bo to kolejny problem tam na dole, z którym musisz się borykać, jak miałaś nadzieję, że już ok. Problemy mogą człowieka dobić, ale ja w takich chwilach całkowitego załamania przypominam sobie takie twierdzenie, że problemy wzmacniaja ludzi, hartują i dzięki temu są potem mocniejsi, i że zawsze po złych chwilach przychodzą dobre. Tą właśnie myślą chciałam sie z Tobą podzielić.

[aneta]

Roszpunko,
taka mądra babka jesteś. Powiedz, czy z moim rozpoznaniem ryzyko że rak jest już w środku jest duże?
Zaczynam popadać w głeboką depresję......nawet Wasze pogaduchy mnie nie podnoszą na duchu, choć zaglądam tam często, żeby się psychicznie wzmocnić.

[ismena]

Witaj Anetko
wtrącę i ja swoje trzy grosze chociaż najmniej wiem na ten temat - zastanawianie się teraz czy tam "już" coś jest czy jeszcze nie ma to jak wróżenie z fusów. Nic nie jest pewne, nawet trudno coś ze statystyczną "dokładnością" oszacować.

Staraj się nie rozmyślać za dużo, czas zweryfikuje wszystko. I bądź dobrej myśli - pozytywne nastawienie to połowa sukcesu a czasem nawet więcej.

Ściskam Cię mocno

[aneta]

Ciąg dalszy mojej historii:
wczoraj byłam u mojej gin skonsultować wyniki i operację, która mnie czeka. Powterdziła, że operacja to najlepsze wyjście w tej sytuacji. Laparoskopia jak najbardziej, jeśli jest dobry operator. Nie wiem, czy lekarka, która będzie mnie kroić jest dobrym operatorem, ale zasięgnęłam języka i podobno jest ok, zresztą nigdy sama nie operuje tylko z innymi lekarzami. Bardzo się boję, coraz bardziej z dnia na dzień. Moje obawy związane są z tym, jak będzie wyglądać życie bez macicy, czy będę miała problemy z wypadaniem pochwy, nietrzymaniem moczu, infekcjami, itp. Drugi strach związany jest z prawdopodobieństwem współistnienia raka. No i dodatkowo moją psychikę targają ciągłe krwawienia, które osłabiają mój organizm i wypłukują cenne żelazo, które wtłaczałam w siebie przez ostatnie dwa miesiące. Z tego powodu od wczoraj biorę orgametril i cykonamine. Orgametrilu trochę się boję, bo już kiedyś brałam i nie wpłynęło to dobrze na moje żyły, ale zobaczymy. Natomiast depo-provera, którą przepisała lekarka, która będzie mnie operować to w opinii mojej gin świństwo i zdecydowanie odradziła. Oby dotrwać do operacji, utrzymać wyniki na poziomie umożliwiającym przeprowadzenie zabiegu i potem....no cóż co los da.

[0agnieszka1982]

Anetko głowa do góry Wszystko będzie dobrze,życie bez macicy jest takie samo jak to z macicą Boisz się wypadania pochwy i nietrzymania moczu,ale nawet gdybyś miała macicę to z wiekiem tak samo mogłoby się tak zdarzyć ? A po operacji po prostu nie wolno dźwigać i wszystko będzie dobrze
Ja nie mam macicy i nie odczuwam jej braku,a stany zapalne mam od 7 lat i w tym temacie nic się nie zmieniło, chociaż myślałam,że razem z macicą i brakiem miesiączki i one znikną,ale niestety :/

[cios]

Anetko dobry operator w trakcie operacji na pewno się przyjrzy i Twojemu pęcherzowi i Twojej pochwie. Jeśli jest naprawdę dobry i odpowiedzialny to zrobi przy okazji wszystko co potrzeba. Mój nie pytał mnie zgode tylko podciągnął pęcherz. Z pochwą nie wiedziałam co robi i czy coś w ogóle zamierza, ale miałam świadomość, że potem nie wolno mi pod żadnym pozorem dźwigać. Po operacji warczał na mnie , że dźwigam i że pewnie jak tak dalej pójdzie to trzeba będzie tę pochwę podciągnąć. Powiedział mi o tym w ostatnim dniu zwolnienia. Załamał mnie kompletnie. Potem 4 miesiące później wspomniał, że nieznacznie mi się obniża i zobaczymy za jakiś czas, jeśli będzie mi to przeszkadzało i obniżało komfort życia to się tym zajmie. 11 miesięcy po operacji jest ok we wszystkich dziedzinach życia także nie martwię się Ty się tez nie zadręczaj bo to nic nie da, nie wszystko bowiem zależy od Ciebie.
Ja w ubiegłym roku brałam Proverę nie mylić z depo-proverą. i cyklonaminę. Efekt był tak, że cyklonamina hamowała krwawienie, gdy tylko przestawałam brać znowu wszystko wracało. Gdy szłam na operację to już lało się ze mnie jak przy okresie. Provera kompletnie na mnie nie zadziałała. Endometrium się powiększało z tygodnia na tydzień, hemoglobina spadała. teraz mam święty spokój i hg 14,1.
Pozdrawiam Cię i myślę o Tobie

[aneta]

Wczoraj byłam na onkologii, zrobiłam badanie krwi oraz udało mi się dostać (dzięki bardzo życzliwej dobrej duszce) do ginekologa, który ma świetne opinie jeśli chodzi o laparoskopię. Potwierdził, że wycinka to najlepsze rozwiązanie, zalecił dalsze branie orgametrilu i cyconamine (wczoraj nie wzięłam i dziś już lekkie plamienie). Ponieważ na razie nie czuję skutków ubocznych po orgametrilu, więc dalej biorę. Zastanawiam się, jeśli dalej będę brać cyclonamine, to czy okres w ogóle się pojawi? Czuję, że jest na to pora, bo piersi bolą, brzuch wzdęty. Ciosku, jakie masz doświadczenie w tym temacie? Niestety, zapomniałam wczoraj zapytać, wizyta była bardzo krótka, a lekarz umordowany po operacjach był. Wracając jednak do tematu, nie chciał przejąć mnie jako pacjentki, etyka zawodowa , ale postara się tak ustalić termin, by operować razem z moją gin. Czekam teraz na telefon od niego. Mam nadzieję, że się uda, ale nawet jak się nie uda, to jakoś już stresu nie mam. Pragnę tylko, by już było po, bym mogła wrócić do normalnego życia, pracy.

[cios]

Anetko ja jak większość ludzi zaczelam się leczyć sama bo lekarz był na urlopie. Przestałam brać cyklonaminę a proverę cały czas łykałam. niestety cały czas coś ze mnie leciało a potem to było jak prawdziwy okres. W trakcie ostatniej wizyty tak się ze mnie lało, że lekarz już mnie nie badał tylko wypisał skierowanie na operację. No niestety w szpitalu musieli mnie badać i było to jedno z najbardziej upokarzających mnie badań aczkolwiek przeprowadzone w atmosferze wielkiej delikatności taktu i kultury. Wiem, że sie martwisz, ale uwierz mi operacja to pierwszy mały krok. Potem jest wielka niewiadoma. Nie wiesz jaki będzie wynik hist-pat, nie wiesz jak się będziesz czuła, jak zareaguje Twój organizm. Bywają dziewczyny bardzo zadowolone jak ja ale bywają tez rozczarowane bo miało być lepiej a nie jest. Wydaje mi się, że jesli chodzi o ratowanie zdrowia to trzeba jednak lekarzom uwierzyć i realizować ich zalecenia. |trzymaj się kochana i nie martw az tak bardzo operacją i jej zakresem. Będzie dobrze, jeśli jesteś po tylu konsultacjach to lekarze na pewno wiedzą co mają Ci zrobić

[olikkk]

Anetko, chyba jeszcze nie znasz terminu operacji, a ponieważ nie będzie mnie dość długo, to już teraz chcę Ci życzyć, żeby wszystko odbyło się szczęśliwie bez problemów, żebyś mogła wrócić do domku zadowolona, szybko nabierając sił Będę z Tobą myślą i modlitwą

[aneta]

Termin operacji ustalony na 9.08. Dzień wcześniej mam się zgłosić do szpitala, ogolona wiecie gdzie i z dwiema butelkami wody. Muszę sie teraz wgryźć w nasze forum i doczytać co jeszcze mam ze sobą zabrać i jak sie przygotować. Będzie mnie operował lekarz, o którego zabiegałam. Jak sie wczoraj dowiedziałam, to aż łzy mi popłynęły. Jestem spokojniejsza.

Wczoraj miałam konsultacje internisty oraz anestezjologa.
Internista zwrócił uwagę na żylaki, mam jeszcze sobie jakieś badania dodatkowe zrobić, niekoniecznie przed operacją, ale na przyszłość, które pokażą czy mam duże ryzyko zakrzepicy i zatorowości płucnej. Jak to wyjdzie, to podobno stosuje się skuteczną profilaktykę u kardiologa/hematologa. Może uda mi się jeszcze w poniedziałek te badania wykonać.
Anestezjolog powiedział, że operacja (ma być laparoskopowo) bedzie pod znieczuleniem ogólnym. Ze wzgledu na żylaki będę miała zabandażowane nogi. Ponieważ biorę orgametril zasugerował odstawienie przynajmniej dobę przed zabiegiem, ale mam to skonsultować z gin.

[ismena]

Anetko
9.08 to dopiero za tydzień !!- albo już za tydzień. Będę strasznie mocno trzymała kciuki, nie denerwuj się (łatwo mówić), wszystko będzie dobrze.

Jak mówiła kiedyś kiedyś moja babcia: "Słowo się rzekło, kobyłka u płotu..." - nie ma co, trzeba przez to przejść, więc patrz optymistycznie w przyszłość, powtarzam - będzie dobrze, nie może być inaczej.

[fuksja60]

Witaj Anetko!
Trochę się skomplikowało to twoje czekanie na operację, ale czekaj cierpliwie na decyzje ze szpitala, będzie dobrze
Ja miałam operację po okresie ale nie wiem jak teraz stosują. Najważniejsze żebyś miała dobrego lekarza do operacji. Trzymam kciuki

[asia]

Anetko,to już za 3dni.Będę trzymać kciuki i wspomnę w tym dniu o Tobie.Trzymaj się i myśl pozytywnie.

[pannamewa]

Kochana trzymam kciuki.

[aneta]

Wiecie zapewne, że w zeszły poniedziałek się pokomplikowało, gdyż lekarz, który miał mnie operować złamał obojczyk i nie bardzo wiedzieli, jak i co poplanować. We wtorek rano, jak jechałam do pracy telefon ze szpitala, czy mogę przyjechać, operacja w środę. Oczywiście już się nie zastanawiałam kto i jak, tylko się zgodziłam. Szybka zwrotka do domu, szybkie pakowanie, męża nie było, córka u babci. Najtrudniej było mi się z nią pożegnać, ale to twarda sztuka i była podporą dla mnie, a nie ja dla niej.
Pojechałam do Kielc. Przyjeli mnie na oddział, od razu dieta i 2 litry paskudnego płynu na przeczyszczenie jelit. Poszło jakoś. Badanie USG. Jeszcze się zastanawiali nad jajnikami, zostawić czy nie. Powiedziałam, żeby decyzję podjęli na stole, jak tylko coś będzie nie tak mają ciąć wszystko. Byłam zaplanowana jako 4 w kolejce. W środę dalej ścisła dieta, zero picia, gorąco jak w piecu, więc podłączyli kroplówkę, żebym się nie odwodniła. Ból głowy z głodu, gorąca. Wyczekałam się do 18.00. Dopiero wtedy wzięli mnie na salę. Operacja trwała około 2 godziny i potem 2 godziny na sali wybudzeniowej. O 22.00 byłam z powrotem na sali. Udało się usunąć laparoskopowo, mam 3 małe dziurki w brzuchu. Na początku bardzo bolało, w nocy lekkie mdłości. Ale w czwartek wieczorem już się z łóżka zwlekłam, umyłam przy umywalce, a w piątek sama pod prysznic poszłam. W sobotę po niewielkim nacisku na lekarza wypisali do domu. Droga była trudna, na każdym dołku bolało i bardzo się zmęczyłam, ale byłam szczęśliwa, że już w domu. W niedzielę wyszłam na pierwszy mały spacer. Ranki goją się, mam nadzieję, że w środku też. Oczywiście cały czas boli, z każdym dniem coraz mniej. Na razie nie wiedzę plamień. Trzymam dietę, tylko niewielkie, lekkostrawne posiłki (kasza, ryż, chuda wędlina, pieczywo pszenne, chudy twarożek, chudy drób). Nie mam zaparć, tylko wzdęcia, wtedy mocno boli. Boli mnie także po bokach w brzuchu w okolicy jajników, taki ból zawsze miałam przy jajeczkowaniu.
Fizycznie więc coraz lepiej, psychika jednak siada. Mam jednak nadzieję, że jak zwiększę aktywność, to się poprawi.

[cios]

Anetko skarbie . Teraz to już górki dziewczyno. Pierwszy poważny krok masz za sobą . Odpoczywaj, bądź ostrożna, nie forsuj się. Pamiętaj to jedyny taki czas w Twoim życiu, że inni mają wokół Ciebie chodzić a Ty jak najbardziej to wykorzystuj. Zero dźwigania, zero podnoszenia, zero wysiłku przez miesiąc. A gdy dopadną Cię smuteczki przychodź do nas, czekamy, pocieszymy, przytulimy, podpowiemy , posiedzimy, poplotkujemy i na duchu podtrzymamy. Super odwazna kobieta z Ciebie i zuch dziewczynka. Super super super!!!!!!!!!!!!!

[0agnieszka1982]

Anetko ja też miałam problem ze wzdęciami i przez ok 2 miesiące a pierwszy miesiąc na 100% brałam tabletki na wzdęcia,pani w aptece mi poleciła Dałam radę a pociachany miałam cały brzuch :/ Teraz już wszystko będzie dobrze zobaczysz, tylko uważaj i nic nie podnoś, nie dźwigaj
A smuteczki odganiamy sio sio sio

[ismena]

Anetko, niewiele mogę Ci powiedzieć jak jest "po", ale podpisuję się pod wszystkim co mówią dziewczyny. Czuj się jak księżniczka wokół której inni mają tańczyć A Syrenki z całą pewnością pomogą Ci we wszystkich wątpliwościach i pytaniach. Generalnie wszystkie smuteczki i dołki precz na bok

[fuksja60]

ANETKO BRAWO!!!
Mogę tylko w 100% zacytować Cios " Teraz to już górki dziewczyno. Pierwszy poważny krok masz za sobą . Odpoczywaj, bądź ostrożna, nie forsuj się. Pamiętaj to jedyny taki czas w Twoim życiu, że inni mają wokół Ciebie chodzić a Ty jak najbardziej to wykorzystuj. Zero dźwigania, zero podnoszenia, zero wysiłku przez miesiąc. A gdy dopadną Cię smuteczki przychodź do nas, czekamy, pocieszymy, przytulimy, podpowiemy , posiedzimy, poplotkujemy i na duchu podtrzymamy. Super odwazna kobieta z Ciebie i zuch dziewczynka. Super super super!!!!!!!!!!!!!"
Głowa do góry. Powodzenia .I zdrowiej jak najszybciej

[Diara]

Anetko witaj nowa Syrenko, bardzo się cieszę, że masz to już z głowy. Teraz tylko dbaj o siebie, odpoczywaj i będzie wszystko ok. Dużo zdrówka Ci życzę, a na wzdęcia to koniecznie bierz tabletki i po kłopocie. Ja chyba przez cały miesiąc brałam espumisan i wzdęć nie było.